BENGİ DÖNÜŞ (23.10.2026 – 03.11.2026)
Sergi Metni
Zamanın büküldüğünü düşünün; iyice büküldüğünü ve bir çember haline geldiğini. Nihayetinde,
son denilen yerde zaman yeniden başlıyor. Nietzsche zamanı tam olarak böyle hayal etmemizi
istiyor. Böylelikle maddenin ve hareketin sonlu enerjisi, sonsuz döngünün içerisinde yeniden
yaşam buluyor. Kainatta her şey yeni baştan yaşanıyor. Fakat bu yalnızca bir kavrayış değil,
aklımızı zorlayan etik bir problem. Çünkü Nietzsche bize şunu soruyor: Yaşadığın bu hayatı en
küçük ayrıntısına kadar, tüm acıların ve sevinçlerinle, hatalarınla ve pişmanlıklarınla ebediyen
tekrar tekrar yaşamak zorunda olsaydın, yine de yaşama evet diyebilir miydin? Kaderini sevebilir
miydin?
…
Öyleyse döngüye bir kez daha bak! Bir kez daha bak! Çünkü ona daha sonra tekrar bakacaksın.
“BENGİ DÖNÜŞ” sergisi, Gülay Yıldırım ve Semi Arslan’ın kendi çalışmaları üzerinden bu
varoluşsal döngüyü, zamanı, hafızayı ve tekrarı maddenin halleriyle yeniden yorumladıkları ortak
bir eşik olarak karşımıza çıkıyor.
Gülay Yıldırım, görsel hafıza, organik formlar ve dili bir araya getirerek aralarındaki karmaşık
ilişkiyi çalışmalarının merkezine taşıyor. Amorf yapılar, Yıldırım’ın eserlerinde yeniden biçim
kazanırken dairesel formlar, tüm boyutlarıyla dolu olan zamanın tam ortasında, içsel
yolculuklarımızı, kayıplarımızı ve boşluklarımızı dile getiriyor. Kolaj ve karışık tekniklerle inşa
edilen yüzeylerdeki sözcükler, bu anlatıya destek vererek kompozisyonun içerisinde kendinlerine
bir yer buluyor ve döngüye eşlik ediyor. Ham dokular ve kontrollü çizgiler arasındaki uyuşmazlık,
yaşamın durağanlığına karşın içindeki devinimi ve diyalektiği simgeliyor. Formlar aracılığıyla
izleyici içsel bir yolculuğa çıkıyor; anlatının kendini yeniden üreten hafızasıyla yüzleşiyor.
Böylelikle soru tekrar karşımıza çıkıyor: Yine de yaşama evet diyebilir miydin?
Semi Arslan ise bu döngüye, zamanı durdurma ve tam da “şu anı genişletme” çabasıyla katılıyor.
Rüzgara kapılmış, geleceğe sürüklenen “Tarih Meleği”, Arslan’ın eserlerinde hem geçmişe hem de
geleceğe meydan okuyor. Çizgilerdeki ısrar, bengi dönüşü durdurmaya çalışan bir irade ortaya
koyuyor. “An’ı nasıl durdurabiliriz?” sorusunun peşine düşen sanatçı, cevabı düşüncede değil,
renklerde arıyor. Işığı emen, hareketi görünmez kılan ve zamanın üstünü bir perde gibi örten
siyah, bizi cevaba yakınlaştırıyor. Ancak çizgilere biraz daha yakınlaştıkça, Vantablack’in yarattığı
mutlak karanlığın içinde kurtulmaya çalışan hareketi seçebiliyoruz. An’ın içinde Arslan hareketi
öldürmüyor; onu zamanın içine hapsederek sonsuzluğa açılan yeni kapılar yaratıyor.
“BENGİ DÖNÜŞ”, iki sanatçının maddenin ve formun diliyle zamanı yontma girişimidir. Yıldırım’ın
yaşamın devinimini ve hafızasını organik formlarla döngüye sokan yüzeyleri ile Arslan’ın anı
genişleterek zamanı içine hapseden karanlık eşikleri bu sergide diyalog kuruyor.
